Pracownicy w wieku przedemerytalnym są na mocy Kodeksu pracy objęci specjalną ochroną przed zwolnieniem. Trwa ona przez 4 lata, przed osiągnięciem przez daną osobę wieku przejścia na emeryturę. Jak wygląda to obecnie?
Ochrona przedemerytalna
Kodeks pracy zapewnia osobom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, na czas określony, nieokreślony, czy nawet na okres próbny, uprawnienie w postaci zapewnienia przez pracodawcę trwałości zatrudnienia w okresie 4 lat przed emeryturą. Ochrona rozpoczyna się w momencie, gdy brakuje danemu pracownikowi mniej niż cztery lata do osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego, ale wyłącznie wtedy, gdy wraz z jego osiągnięciem, okres zatrudnienia będzie umożliwiał mu uzyskanie prawa do emerytury.
Nawet jeśli dana osoba jest zatrudniona na część etatu, także należy jej się ochrona w wieku przedemerytalnym od każdego pracodawcy, u którego jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę.
Obniżenie wieku emerytalnego
Od 1 października 2017 roku w Polsce nastąpi powrót do wcześniejszego wieku emerytalnego. Powszechny wiek emerytalny dla kobiet wyniesie 60 lat, a dla mężczyzn 65 lat. Dlatego część osób, które jeszcze nie będą korzystały w takim momencie z ochrony przedemerytalnej, z uwagi na wiek emerytalny od 67. roku życia, nabędą do niej prawa.
Ustawa emerytalna zakłada uzależnienie wieku emerytalnego od daty urodzenia pracownika, podobnie jak uzależnia ochronę przedemerytalną. Będą jej podlegać kobiety w wieku 56-60 lat oraz mężczyźni w wieku 61-65 lat. Do tej pory był to wiek od 63 do 67 lat dla obu płci.
Kiedy ochrona nie obowiązuje?
Ochrona pracowników w wieku przedemerytalnym nie obowiązuje, jeśli pracownik nie ma jeszcze wymaganego wieku lub jest zatrudniony np. na umowie zleceniu. Jest ona uchylana, jeśli uzyska on prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, albo zakład, w którym pracował, ogłosi upadłość lub likwidację.
Pracodawca może nie stosować się do kodeksowych zasad ochrony, gdy istnieją przesłanki do rozwiązania umowy o pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika.